Acabada la clase JP nos invitó a aprendernos un poema de memoria, y recitarlo la clase siguiente. Fue así como llegó a mi Machado, ayudado de Serrat y Las Bistecs.*
"Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino
sino estelas en la mar."
el camino y nada más;
Caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace el camino,
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino
sino estelas en la mar."
Con todo su vida también se caracteriza por el sufrimiento, sobre todo en su última etapa, donde se vió obligado a abandonar España por la Guerra Civil. Su destino fue Francia donde él y su madre murieron tras un agonico exilio.
A pesar de la calidad del poema este nunca superará a la épica canción de DragonBall:
o meu corpo tinguiuse de moitas cores distintas...
Aproveitei a explosión do volcán (do volcán)
e o planeta perdeu a súa vida dun golpe...
Seica un dinosauro atopo no meu camiño
estou disposto a todo, a todos esmagarei, a todos...
Nada, nada, estou disposto a todo, a calquera cousa que
veña
Nada nada, o río cruzarei moi veloz e ás peixes
asustarei...
Nada nada, estou disposto a todo, a meterme na boca do
lobo
(aínda que me devore)
Nada nada, hoxe tamén manterei a miña cara sonrinte...
Las Bistecs (Caminante)
DragonBall (Nada, nada)

Ningún comentario:
Publicar un comentario